12		“Διαδρομές ατσούμπαλες" 
					26, 27 και 28 Αυγούστου 2016
					Μάρπησσα, Πάρος


												inxed





7
δελτίο τύπου
Διαδρομές ατσούμπαλες
Μια περφόρμανς-διάλεξη με αφορμή την ταινία (που δεν μπόρεσε να γίνει ακόμη) και το υλικό που έχει μαζευτεί για τον Ηλία Παπαδημητρακόπουλο, τον 
σπουδαίο μινιμαλιστή διηγηματογράφο, που ζει σε ένα αγρόκτημα στην Πάρο. 
Οι ιστορίες που προέκυψαν από την έρευνα για την ελληνική συμμετοχή στη Διεθνή Έκθεση του Σαν Φρανσίσκο το 1915 με αφορμή το βραβείο για το χρυσό 
μετάλλιο του αγροτικού συνεταιρισμού Μάρπησσας για τα φύλλα καπνού που κρέμεται στο κτίριο της Κοινότητας. 
Αφαλοί δικέφαλοι, καρεγλάκια και τάματα που αριστοτεχνικά συνέλεξε και κατέγραψε ο λαογράφος Ζαχαρίας Στέλλας στο βιβλίο του "Πάρος, Ζουγραφιές 
Ατσούμπαλες" (1975) ξαναβρίσκουν τη θέση στο χωριό μέσα από την ζωντανή επεξεργασία τριών κεφαλαίων του βιβλίου στον υπαίθριο χώρο. 
Η βίντεο-συναρμολόγηση μιας κυκλικής αφήγησης γύρω από τις παλιότερες και τις πιο σύγχρονες μεταναστευτικές πορείες των μελών δύο οικογενειών στην 
Ελλάδα και στην Τουρκία που σημαδεύτηκαν από τη βεντέτα ενός απαγορευμένου γάμου, μέσω σύγχρονων καταγραφών, ιστορικών ντοκουμέντων και μαρτυριών 
-προσωπικών και συλλογικών.
Ένα «σωσίβιο» από φελιζόλ και πλαστικά μπουκάλια με νερό σε μια αφήγηση για το ταξίδι ως μια προσωπική αναζήτηση στον “άπειρο” χώρο με έντονη 
όμως αναφορά στη θάλασσα, η οποία προσπαθεί να προσεγγίσει αφαιρετικά μια κατάσταση ανάγκης και, μέσα από το παιχνίδι της ισορροπίας των υλικών, 
να κάνει ένα σχόλιο ως προς την αίσθηση του προσανατολισμού.
 
Πώς συνδέονται οι ιστορίες αυτές; Πως συναντιούνται με τη θεματική του ταξιδιού που διατρέχει φέτος τις Διαδρομές στη Μάρπησσα; Άτσούμπαλα. Και 
οργανικά.  Η διαρκής ανησυχία για το πώς ξαναβλέπουμε την παράδοση, το πώς και γιατί επεξεργαζόμαστε εννοιολογικά τα ενθύμια του παρελθόντος, το 
ενδιαφέρον για το σημείο όπου το προσωπικό γίνεται συλλογικό και το αντίστροφο, καλοκαιρινά αναγνώσματα, συζητήσεις και τυχαίες συναντήσεις, παλιές 
αναμνήσεις ως θεατής του φεστιβάλ, ταξίδια από την Πάρο ως την Πράγα το Βερολίνο την Τουρκία και τον Σαν Φρανσίσκο, αποδομημένα σύμβολα του 
παρελθόντος, μετακινήσεις που επαναλαμβάνονται και αποκτούν μια νέα φόρτιση μες στις τρέχουσες κοινωνικοπολιτικές συνθήκες, διαπλέκονται σε μια πρόταση 
για μια καλοκαιρινή έκθεση σε ένα χωριό της Πάρου που για ένα τριήμερο ζει το δικό του πανηγύρι. 
Συμμετέχουν: Πάκυ Βλασσοπούλου, Νατάσα Μπιζά, Περσεφόνη Μύρτσου, Απόστολος Ντελάκος, Κωνσταντίνος Χατζηνικολάου.

Επιμέλεια: Δέσποινα Ζευκιλή 
 


	


5.

proposal   	 	 	 	 	 	   
Απόστολος Ντελάκος, 
"Πάρος, Ζουγραφιές Ατσούμπαλες", βιβλίο Α', Ζαχαρίας Στέλλας, 1975", 2016.

1.
Στο πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου ο Στέλλας περιγράφει του σκαλιστούς, σε μάρμαρο δικέφαλους αετούς (αφαλοί) που κοσμούν τις εκκλησίες της Πάρου. 
Οι αφαλοί τοποθετούνταν στο κέντρο του δαπέδου της εκκλησίας. Πολύ συχνά διακοσμούσαν επίσης τις πατώσεις των σπιτιών (είδος πατώματος κοινό για 
τα περισσότερα σπίτι του νησιού, από πολύ καλά πατημένο χώμα πάνω στο οποίο στις καλές μέρες οι νοικοκυρές σχεδίαζαν με νερό -κατέβρεχαν δηλαδή- 
διακοσμητικά μοτίβα τα οποία μετά από μερικές ώρες εξαφανιζόντουσαν).
Το πρώτο κομμάτι του έργου ονομάζεται όπως και το πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου, δηλ. "αφαλοί δικέφαλοι" και είναι μια περφόρμανς στην οποία 
“σχεδιάζω” με νερό, χρησιμοποιώντας ένα ψεκαστήρα πλάτης, το πρώτο κεφαλαίο του βιβλίου στο 'πάτωμα'1 του χωριού.
2.
Στο δεύτερο κεφάλαιο ο Στέλλας περιγράφει τα “καρεγλάκια”: μικρά ξύλινα αντικείμενα στα οποία τοποθετούνταν το -αναμμένο- καντηλάκι. Τα αντικείμενα 
αυτά και πάλι είχαν αναφορές στους δικέφαλους αλλά και εδώ όπως και στους δικέφαλους η 'ατσουμπαλωσύνη' του τεχνίτη μετέτρεπε την μορφή του 
αετού σε άλλες,καινούργιες μορφές. Τα αντικείμενα αυτά ήταν τόσο λαδομπογιατισμένα που οι όποιες λεπτομέρειες χανόντουσαν.
Το δεύτερο κομμάτι του έργου λοιπόν ονομάζεται “καρεγλάκια” και τα καρεγλάκια αυτή τη φορά είναι φτιαγμένα από κόκκινο πηλό, είναι λαδομπογιατισμένα 
κίτρινα και τοποθετούνται στον εξωτερικό χώρο.
3.
Στο τρίτο κεφάλαιο του βιβλίου γίνεται μια καταγραφή των θεμάτων του τάματος. Η καταγραφή συμπληρώνεται από πολλά ενδιαφέροντα σχέδια. Φωτοτυ-
πώντας τις σελίδες του βιβλίου -με μια μικρή μεγέθυνση- τα χάρτινα τάματα τοποθετούνται σε σκοινάκι και κρέμονται στον προάυλιο χώρο της εκκλησίας, 
δημιουργώντας ένα είδος γιορτινού διακοσμητικού πλέγματος αποτελούμενου από εικόνες αντικειμένων και μερών του σώματος που οι κάτοικοι θεωρούν πως 
έχουν σημασία.
+
Και τέλος, υπάρχει το ρεβίθι που είναι και το κυριακάτικο φαγητό του νησιού (ρεβιθάδα).
Θεωρώντας πολύ ενδιαφέρον πως ένα τόσο ευτελές όσπριο αποκτά τόση αξία για μια κοινότητα αποφάσισα να το κάνω χρυσό (κόσμημα).


---
1	τους δρόμους και τις πλατείες.




 

 
1-	
"Πάρος, Ζουγραφιές Ατσούμπαλες, βιβλίο Α', Ζαχαρίας Στέλλας, 1975 // Κεφάλαιο πρώτο: αφαλοί δικέφαλοι"
περφόρμανς (ψεκαστικό πλάτης, νερό) 


2-
"Πάρος, Ζουγραφιές Ατσούμπαλες, βιβλίο Α', Ζαχαρίας Στέλλας, 1975 // Κεφάλαιο δεύτερο: καρεγλάκια"
τέρρα - κόττα, λαδομπογια, μαρκαδόρος διαρκείας

3-
"Πάρος, Ζουγραφιές Ατσούμπαλες, βιβλίο Α', Ζαχαρίας Στέλλας, 1975 // Κεφάλαιο δεύτερο: τάματα" 
φωτοτυπία, κλωστή, αλουμινόχαρτο, έγχρωμες απορροφητικές πετσέτες
4-
"Πάρος, Ζουγραφιές Ατσούμπαλες, βιβλίο Α', Ζαχαρίας Στέλλας, 1975"               
άποψη εγκατάστασης
+

"ρεβύθι", ρεβίθια, χρυσός