16_2		μένουν τα αντικείμενα / do objects stay  
		06 έως 25 Μαΐου 2016
		CASK gallery, Όσσης 3, 41221, Λάρισα
	
														index



1

δελτίο τύπου

Η CASK παρουσιάζει την τρίτη ατομική έκθεση του Απόστολου Ντελάκου “do objects stay / μένουν τα αντικείμενα”, που δημιουργήθηκε για την γκαλερί, σε συνεργασία με τη συλλογή Ιωάννη Κυπαρισσούς. Ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί αντικείμενα της συλλογής, αντίκες, κεραμικά και μικρογλυπτά από ημιπολύτιμους λίθους, εντάσσοντας τα στη δουλειά του είτε ως καθ’ εαυτά εκθέματα που συνυπάρχουν με τα έργα του, είτε ως αφορμή για τη δημιουργία νέων έργων. Κεραμικά, κυρίως πορσελάνες, επιζωγραφισμένες εκτυπώσεις φωτογραφιών αντικειμένων και αντίκες οργανώνονται από τον Απόστολο Ντελάκο σε μια προσωπική αφήγηση.
Επιμέλεια: Αλέξανδρος Ψυχούλης
διάρκεια έκθεσης: 06 έως 25 Μαΐου 2016
εγκαίνια έκθεσης: 06 Μαΐου 2016, 9 μ.μ.
2
do objects stay / μένουν τα αντικείμενα
          
Ο κ. Σ. (γκαλερίστας) με προσκάλεσε να επιλέξω αντικείμενα του κ. Κ. (αντικέρ) και να παράξω με αυτά, μια καινούργια δουλειά 
η οποία θα δειχθεί στην γκαλερί του.
Ο κ. Κ. είχε όλη την καλή διάθεση να με ξεναγήσει στη συλλογή του και να μου επιτρέψει να δανειστώ όσα αντικείμενα ήθελα.
Επέλεξα είκοσι. Τα επέλεξα με μόνο κριτήριο την συγκίνηση που μου προκάλεσαν. Σαν αρχάριος συλλέκτης δηλαδή ή σαν επισκέπτης 
μουσείου που σταματά μπροστά στα έργα που τον αιχμαλωτίζουν χωρίς καν να καταλαβαίνει γιατί σταματά στα συγκεκριμένα και 
όχι σε κάποια άλλα.
Από μικρό μου άρεσε να τακτοποιώ αντικείμενα βάζοντας τα το ένα δίπλα στο άλλο. Μου άρεσε να παρατηρώ πως η (ανα)τοποθέτηση
τους δημιουργούσε (νέες) ιστορίες. Τώρα που το σκέφτομαι συνειδητοποιώ πως στην πραγματικότητα αυτό που μου έκανα ονομάζεται
μοντάζ. Μόνο που ήταν ένα μοντάζ με αντικείμενα αντί για εικόνες.
Έχοντας “παίξει” αρκετά με τα αντικείμενα στο εργαστήριο μου με τον τρόπο που περιέγραψα παραπάνω, συνειδητοποίησα αυτό που 
όλοι γνωρίζουμε: oι επιλογές εμπίπτουν πάντα σε patterns.
Τεσπα.
Άφησα κατά μέρους αυτή την παρατήρηση και συνέχισα σκεπτόμενος τον ορισμό της αντίκας. Κατέληξα στο συμπέρασμα πως πρώτα 
απ' όλα μια αντίκα είναι ένα αντικείμενο που έχει επιζήσει του ιδιοκτήτη της. Για την ακρίβεια έχει επιζήσει όλων των ιδιοκτητών 
της, εκτός του σημερινού.
Vanitas, vanitatum θα έλεγε κανείς, αλλά εκτός από αυτό το μάλλον θλιβερό χαρακτηριστικό - που όμως είναι και αυτό που 
ανεβάζει την τιμή της - οι αντίκες είναι αντικείμενα που προκαλούν ενδιαφέρον και που γενικά  λόγω του έντονου διακοσμητικού τους 
χαρακτήρα προκαλούν μάλλον καλή διάθεση. Η επιφάνεια τους από άποψη υλικού, χρώματος και υφής είναι επιλεγμένη με κριτήριο 
να έλξει. Η κατασκευή τους είναι άψογη. Το μέγεθος τους είναι σχετικό με την ανθρώπινη κλίμακα μιας και κατά βάση πρόκειται για 
χρηστικά αντικείμενα, οπότε τις περισσότερες φορές είναι μικρό και φιλικό. Η αξία μεγάλη (όπως είπαμε). Η ιστορία που μεταφέρουν 
απλή. Οι θεατές γοητεύονται.
Από την περίοδο που ήμουν φοιτητής είχα αναπτύξει μια ιδιαίτερη σχέση με τις αντίκες. Ειδικά με τις κεραμικές.Πέρασα πολύ χρόνο 
διαβάζοντας για αυτές. Ο λόγος του ενδιαφέροντος μου δεν μου είναι ξεκάθαρος αλλά αυτό είναι κάτι που δεν με προβληματίζει. 
Πιστεύω πως δεν είναι απαραίτητο να ξέρω τα ψυχαναλυτικά ελατήρια της δουλειάς μου. Δουλειά μου είναι να παίρνω σοβαρά τα 
συμπτώματα της καθώς επίσης και να παραμένω συνεπής στην αντιμετώπισή της.
Σκεφτόμουν με αφορμή την πρόταση των κ. Σ. και κ. Κ., αν θα είχε ενδιαφέρον να έπαιρνα όλα τα χαρακτηριστικά που ανέφερα 
παραπάνω και να τα πείραζα. Τι θα συμβεί αν, για παράδειγμα, αλλάξω το μεγέθους; Αν δημιουργήσω μικρές ομάδες και τις απομονώσω 
από τα υπόλοιπα αντικείμενα; Αν υπογραμμίσω τη διακοσμητικότητα, τοποθετώντας τα πάνω σε χρωματιστά πετρώματα; Αν προσθέσω 
γραπτό λόγο ανεβάζοντας το volume της αφηγηματικότητας; Πως θα τροποποιηθεί η πρόσληψή τους μέσα από αυτούς τους χειρισμούς;
Η έκθεση do objects stay / μένουν τα αντικείμενα προκύπτει από αυτές τις σκέψεις.
          
Επιπλέον αφηγείται μία ιστορία. Πιθανόν να διαβάζεται δύσκολα και να φαίνεται εκνευριστικά ελλειπτική. Ζητώ προκαταβολικά συγνώμη 
για την όποια ταλαιπωρία.
Επέλεξα ένα επιστημονικό κείμενο το οποίο μιλάει για τη διαδικασία εγκόλπωσης φυτών μέσα σε ορυκτά (την πρώτη ύλη των αντικών που
διάλεξα) και του αφαίρεσα λέξεις. Δημιουργήθηκε έτσι μια νέα αφήγηση καθόλου επιστημονική, αντίθετα πολύ υποκειμενική. Κάνοντας το,
συνειδητοποίησα πως χρησιμοποίησα τον ίδιο μηχανισμό αφήγησης που χρησιμοποιούν και τα ίδια τα αντικείμενα: αφήγηση με κενά.
Προσωπικά δεν με ενοχλούν αυτά τα (λεκτικά) κενά. Ενσυναισθητικά κατανοώ πως τα συναισθήματα για τα οποία μιλάνε είναι οικουμενικά.
 
          
Απόστολος Ντελάκος
 
          
Στην έκθεση παρουσιάζονται επίσης και δυο παλαιότερα έργα - “πρόγονοι” αυτής της δουλειάς.



 

3

«Σαπίζοντας σε μαλακές εντυπώσεις»

(χωρίς επιμέλεια)

 

Ο Α. (καλλιτέχνης) δανείζεται αντικείμενα από τον Κ. (αντικέρ) για να δομήσει μια εικαστική αφήγηση μετά από πρόσκληση του Σ. (γκαλερίστα) ενώ 
παράλληλα καλεί τον Ψ. (καλλιτέχνη)- εμένα δηλαδή - να επιμεληθώ αυτή την αφήγηση.
«Δεν νομίζω πως χρειάζεσαι κάποιον επιμελητή για την έκθεσή σου», του λέω καθώς πίνουμε τσάι στο σπίτι του (εργαστήριο) στην άκρη της πόλης.
«Έτσι νομίζω κι εγώ», απαντάει χωρίς να δείχνει διατεθειμένος όμως να αποσύρει την πρόταση περί επιμέλειας. 
«Ωραία», λέω, ανακουφισμένος θεωρώντας πως η απάντησή του μου αφήνει το περιθώριο να ελπίζω ότι θα γλιτώσω ακόμα μια ευθύνη σ’ αυτή τη ζωή.
Το σπίτι (εργαστήριο), είναι διάσπαρτο από τεφροδόχους, καλοσχεδιασμένες κεραμικές θήκες για τα απομεινάρια της καύσης ανθρώπων που θα αφήσουν
τα εγκόσμια με την επιθυμία να αποτεφρωθούν. Ο Α. (καλλιτέχνης) πιστεύει πως αυτό είναι μια ωραία βιοποριστική ιδέα. Συμφωνώ, προσθέτοντας πως
το εκλεπτυσμένο του γούστο έχει πολλά να προσφέρει στην μορφολογική εξέλιξη αυτών των σημαντικών σταχτοδοχείων. Μου προτείνει να με αποζημιώσει 
με μια τεφροδόχο για την επιμέλεια που δεν πρόκειται να κάνω. Τον ευχαριστώ αλλά τον ενημερώνω πως δεν θα ήθελα να καώ όταν έρθει η ώρα. Πως 
θα προτιμούσα να λιώσω σε λίγο χώμα, να μείνουν μόνο κόκκαλα που θα ξεθάψει κάποτε ένας σκύλος για να τροχίσει τα δόντια του. Θα ήμουν πολύ 
ευχαριστημένος αν ήξερα πως η ύπαρξή μου εν τέλει χρησίμευσε σε κάτι. Η συζήτηση κυλάει πολύ ωραία.
          

Μεσολαβεί σχεδόν ένας μήνας από την πρώτη συνάντηση. Τον πετυχαίνω να σαπουνίζει την κίτρινη μοτοσυκλέτα του. Αφήνει το πλύσιμο στη μέση.

Η αυλή του σπιτιού (εργαστηρίου) είναι γεμάτη υπέροχα γύψινα καλούπια. Είναι προφανές ότι η δουλειά έχει προχωρήσει. Γι αυτό άλλωστε με κάλεσε 
εσπευσμένα. Πρέπει να παρακολουθώ την εξέλιξη της έκθεσης που δεν πρόκειται να επιμεληθώ. 
Μου δείχνει τις βιτρίνες με τα κομψοτεχνήματα.
Τις πορσελάνινες μεγεθύνσεις των μικρών κοσμημάτων που διάλεξε από τη συλλογή του Κ. (αντικέρ).
Τις ανθρώπινες φιγούρες που σβήνει με μπλάνκο από τη φωτογραφία ενός κινέζικου σκεύους.
Δεν τον πιάνω. Κάνω άσχετες ερωτήσεις για να κερδίσω χρόνο. Πόσο κοστίζει ο γύψος οδοντοτεχνίας, αν πειράζει που η σαπουνάδα έχει μείνει πάνω στη 
μηχανή.
Μου δίνει να διαβάσω ένα κείμενο που περιγράφει τι ακριβώς έχει κάνει. Μιλάει για ανθρώπους αναφέροντάς τους μόνο με ένα αρχικό γράμμα και την 
ιδιότητά τους. Ο Α., ο Κ., ο Ζ. Σαν το γράμμα που καθορίζει ένα σημείο από το οποίο αρχίζει μια ευθεία. Η ευθεία είναι η ιδιότητά τους (οδοκαθαριστής, 
ασφαλιστής, δημοδιδάσκαλος, κλπ). Το βλέμμα μου σκαλώνει συνεχώς σε κάποια τεφροδόχο από αυτές που βρίσκονται διάσπαρτες στο σπίτι (εργαστήριο). 
Με κυριεύει η πίστη ότι ο Α. (καλλιτέχνης) θα έκανε υπέροχες τεφροδόχους ακόμα κι αν ήξερε πως δεν πρόκειται να πουλήσει ούτε μία. Σκέφτομαι πως οι 
ευθείες αυτές κάποτε θα τελειώσουν σε ένα άλλο σημείο που ακόμα δεν έχει οριστεί. Αναρωτιέμαι τι είδους απώλεια τον ταλανίζει αλλά δεν διατυπώνω 
ποτέ την ερώτηση. Δεν είμαι ο ψυχαναλυτής. 
Υιοθετώ την αναφορά σε ανθρώπους με γράμμα και ιδιότητα γιατί έχει πλάκα. 
Ο Α. (καλλιτέχνης) είναι ψιλοκουμπωμένο άτομο. Ευγενής, αποστασιοποιημένα κοινωνικός, μετρημένος και αναπάντεχα αυτοσαρκαστικός ανά διαστήματα. 
Ψάχνω την είσοδο σ’ αυτόν τον αφηγηματικό κόσμο που μου παρουσιάζει και που φαίνεται πως τον έχει ενθουσιάσει. Ξαναθυμάμαι πως δεν υπάρχουν τέτοια 
περάσματα παρά μόνο έξοδοι από το δικό μου αυτιστικό πύργο ελέγχου. Λειτουργώ.
 
            
Τα πράγματα δεν μπαίνουν σε μια σειρά· υπάρχει μια ποικιλία δυνατοτήτων. 
Ο Α. (καλλιτέχνης) στήνει ένα ιδιότυπο μουσείο. 
Τα αντικείμενα του Κ. (αντικέρ) θα υποστούν μια δραστική επιμέλεια. 
Ο Α. (καλλιτέχνης) με θέρμη απουσιολόγου αυθαιρετεί ανενδοίαστα στον αντίποδα της ενοχικής αυθαιρεσίας ενός Μουσειολόγου. 
Μέσα στα φορτισμένα εκθέματα του μουσείου διασπείρει λέξεις που έμειναν όταν οι φράσεις των επιστημονικών λεξικών διαλύθηκαν. Αυθαιρετεί συστηματικά, 
αυθαιρετεί μεθοδικά, αυθαιρετεί ιδιοσυγκρασιακά, γιατί ξέρει καλά πως μόνο αυθαιρετώντας δημιουργείς μια τάξη που κάνει υποφερτή την βεβαιότητα ότι 
«τίποτα δεν τακτοποιείται οριστικά».       
Όταν ο Α. (καλλιτέχνης) στέκεται εκστασιασμένος μπροστά σε ένα αντικείμενο του παρελθόντος, γνωρίζει πως εκτός των άλλων χαρακτηριστικών η γοητεία 
του αντικειμένου οφείλεται στο ιδανικό του μέγεθος. Επίσης ο Α. (καλλιτέχνης) πιστεύει ακόμα στους ανθρώπους. Σαν παίχτης όμως ενός παιχνιδιού που 
παιχνιδιάρηδες ερευνητές έχουν επινοήσει και που θα μπορούσαμε να του δώσουμε τον τίτλο «τι θα συνέβαινε εάν», επιτίθεται σ’ αυτόπου πιστεύει χωρίς 
τεκμήρια. Αλλάζει το μέγεθος, εξαφανίζει τον άνθρωπο, και τότε μέσω της απουσίας του το αλλαγμένο, το εξαφανισμένο, επιστρέφει με ανυπόφορη δύναμη. 
Η απώλεια μεγεθύνει, η μεγέθυνση επαναπροσδιορίζει, το επαναπροσδιορισμένο είναι το νέο που ήρθε απ’ το παρελθόν.           
Το αφήγημα που με την πρώτη ματιά μου φάνηκε αναίμακτο, αρχίζει να μοιάζει σπαραχτικό. Οι αραδιασμένοι τεφροδόχοι στα πόδια μου, προορισμένοι να 
φιλοξενήσουν τ’ αποκαΐδια ενός σώματος, η μπλάνκο ευθανασία των ανθρώπινων μορφών, τα απολιθώματα μέσα στις αντίκες, η επανάχρηση λέξεων που 
δίνουν νέο νόημα στα αντικείμενα του παρελθόντος, το up-cycling αυτού που μένει. 
Ο Α. (καλλιτέχνης) φτιάχνει ένα αφήγημα για τα ιζήματα της ανθρωπότητας και τη δυναμική τους, αλλά το κάνει ταπεινά, όπως πλένει την κίτρινη μηχανή του,
ένα ανοιξιάτικο απόγευμα, στην αυλή του σπιτιού (εργαστηρίου), στην άκρη της πόλης.
 
            
Αλέξανδρος Ψυχούλης

                      

                      

                  


														

4	
	γενική άποψη της έκθεσης

 
  
1. 	"der porzellan hausmaller", artists's book, 2012-2014, 14x21 εκ., 112 σελ.
(περιορισμένη έκδοση 3 αντιτύπων σε χάρτινη θήκη, υπογεγραμμένο από τον καλλιτέχνη) — 1. "der porzellan hausmaller", artists's book, 2012-2014, 14x21 εκ., 112 σελ.
(περιορισμένη έκδοση 3 αντιτύπων σε χάρτινη θήκη, υπογεγραμμένο από τον καλλιτέχνη) — 2 "πέτρωμα από το γραφείο του κυτταρολόγου", τιτάνιο, ξύλο, 18x10x10 εκ. — 2 "πέτρωμα από το γραφείο του κυτταρολόγου", τιτάνιο, ξύλο, 18x10x10 εκ. 4 "μένουν τα αντικείμενα / do objects stay", ψηφιακή εκτύπωσή σε βαμβακερό χαρτί, επιζωγράφιση με blanco 30,5x38,5 εκ. (η κάθε εκτύπωση) - 4 "μένουν τα αντικείμενα / do objects stay", λεπτομέρεια

5	"δράκος (μαύρος με πράσινο σύννεφο στο πρόσωπο)" χυτή, αναμεμειγμένη με οξείδια, εφυαλωμένη πορσελάνη ψημένη στους 
	1260ºC, χρυσό luster 12 καρ., 20x11x9 εκ., 
	βάθρο: κόντρα πλακέ θαλάσσης (Συμήδα), γρανίτης (άγνωστης προέλευσης) 

5 	"δράκος (μαύρος με πράσινο σύννεφο στο πρόσωπο)", λεπτομέρεια


3	δράκος (μαύρος)", χυτή, αναμεμειγμένη με οξείδια, αγυάλωτη πορσελάνη ψημένη στους 1260ºC, 20x11x9 εκ.
	βάθρο: κόντρα πλακέ θαλάσσης (Σημύδα), μαύρο μάρμαρο (Λιβαδιάς), λευκό μάρμαρο (White Veneto)
	γενική άποψη της έκθεσης
6	"δεύτερο πέτρωμα από το ιατρείο του κυτταρολόγου", ψηφιακή εκτύπωση σε βαμβακερό χαρτί, 16,5x16,5 εκ.
7 	"Τα πιο γνωστά", βιτρίνα με αντικείμενο από τη συλλογή του κ. Ι. Κυπαρισσούς, πέτρες Πρόπαν (Πηλίου), λευκό μάρμαρο 
	Διονύσσου, ξύλο, τζάμι, κείμενο, 47x14x10 εκ.
8	"ένα κομμάτι μάρμαρο", μάρμαρο (άγνωστης προέλευσης), 22x22x1εκ.
	γενική άποψη της έκθεσης
9 	"έντομο", χυτή πορσελάνη ψημένη στους 1160ºC με εφυάλωση, 20x8x18 εκ.
	βάθρο: κόντρα πλακέ θαλάσσης (Σημύδα), λευκό μάρμαρο (Καβάλας), πράσινο μάρμαρο (Rainbow Forest Geen), γαλάζιος χαλαζιακός 
	γρανίτης (Azul Macauba) 
10 	"συμβαίνουν", βιτρίνα με αντικείμενα από τη συλλογή του κ. Ι. Κυπαρισσούς, πορσελάνη, ξύλο, τζάμι, κείμενο, 47x14x10 εκ.
11 	"τζιτζίκι (χρυσά δάκρυα)", χυτή πορσελάνη ψημένη στους 1160ºC με μερική διάφανη εφυάλωση, χρυσός 12 κ., 30x14x10 εκ.
	βάθρο: κόντρα πλακέ θαλάσσης (Συμήδα), πράσινο μάρμαρο (Rainbow Forest Green), καφέ μάρμαρο (Rainbow Forrest Brown)
     	γενική άποψη της έκθεσης
12 	"που μένει στον πυθμένα του-της-του", ψηφιακή εκτύπωση σε βαμβακερό χαρτί, 15x22 εκ.
13 	"ένα  , συμπαγές,   		πράγμα", ψηφιακή εκτύπωση σε βαμβακερό χαρτί, 12Χ16,5 εκ.
*	τεφροδόχοι της εταιρείας “an urn then" του Α. Ντελάκου
15 	"μια σειρά από φοβερά ατυχήματα (δράκοι)", εφυαλωμένη πορσελάνη, luster, 23x28x23cm
	βάθρο: κόντρα πλακέ θαλάσσης (Συμήδα), πλάκα Πρόπαν (Πηλίου)


16 	"μένουν τα αντικείμενα (πράσινο)" ψηφιακή εκτύπωση σε βαμβακερό χαρτί (17,5Χ17,5 εκ.), κεραμικό σκέυος, ξύλο, ασημενίο 
	επισμαλτωμένο ποτήρι, διαστάσεις μεταβλητές


16	"μένουν τα αντικείμενα (πράσινο)", λεπτομέρεια



17	"τέρατα (γεράκι και γουρούνι)", χυτή εφυαλωμένη πορσελάνη ψημένη στους 1260ºC, 27x7x12 εκ. (το καθένα)
	βάθρο: κόντρα πλακέ θαλάσσης (Συμήδα), ροζ χαλαζίας (Eros pink), μπλέ μάρμαρο (άγνωστο)  
 

17	"τέρατα (γεράκι και γουρούνι)", χυτή εφυαλωμένη πορσελάνη ψημένη στους 1260ºC, 27x7x12 εκ. (το καθένα)
	βάθρο: κόντρα πλακέ θαλάσσης (Συμήδα), ροζ χαλαζίας (Eros pink), μπλέ μάρμαρο (άγνωστο)
                      
 

18 	"καραβίδα", χυτή πορσελάνη ψημένη στους 1160ºC με εφυάλωση, 20x10x16 εκ.
	βάθρο: κόντρα πλακέ θαλάσσης (Συμήδα), πλάκα Πρόπαν (Πηλίου)

19	"Σε μερικές περιπτώσεις", αντικείμενα από τη συλλογή του κ. Ι. Κυπαρισσούς, ξύλο, τζάμι, κείμενο, 47x14x10 εκ.
       
20	"τρεις σαπίζουν σε μαλακές εντυπώσεις.", αντικείμενα από τη συλλογή του κ. Ι. Κυπαρισσούς, ξύλο, τζάμι, κείμενο 47x14x10 εκ.

21 	"απολιθωμένος-η-ο", ψηφιακή εκτύπωση σε βαμβακερό χαρτί επιζωγραφισμένη με ξηροπαστέλ και blanco, 30,5x38,5 εκ.
22 	"σαν (ημι)πολύτιμοι", ψηφιακή εκτύπωση σε βαμβακερό χαρτί επιζωγραφισμένη με ξηροπαστέλ και blanco, 30,5x38,5 εκ.
                      
	
	γενική άποψη της έκθεσης 



23 	"ύπνος", χυτή, αναμεμειγμένη με stains, αγυάλωτη πορσελάνη ψημένη στους 1260ºC, 28x06x07 εκ
	βάθρο: κόντρα πλακέ θαλάσσης (Σημύδα), λευκό μάρμαρο (White Veneto), πολύχρωμο μάρμαρο (Rainbow)



23 	"ύπνος", χυτή, αναμεμειγμένη με stains, αγυάλωτη πορσελάνη ψημένη στους 1260ºC, 28x06x07 εκ
	βάθρο: κόντρα πλακέ θαλάσσης (Σημύδα), λευκό μάρμαρο (White Veneto), πολύχρωμο μάρμαρο (Rainbow)



23	"δράκος, ανθοδοχείο και τζιτζίκι", πορσελάνη, μάρμαρο (Pink Eros), Πέτρα Πρόπαν (Πηλίου), διαστάσεις μεταβλητές